Schaduwverdriet - Negen maanden somber

Van blijdschap en geluk zie ik tranen verschijnen in de ogen van mijn zus. We zitten op het strand, haar kinderen spelen in het water. Ik heb haar zojuist verteld dat ik zwanger ben. Eindelijk, we hebben er lang op moeten wachten. Mijn zus straalt.

Ik voel tranen opkomen. Geen blijdschap, maar een grote, diepe leegte overvalt me. Wat gebeurt er met me? Waarom juich ik niet mee? Waarom voel ik niet wat ik zou moeten voelen – die roze wolk waar iedereen het altijd over heeft?

Ik weet het dan nog niet, maar de komende negen maanden zal ik gehuld zijn in een deken van somberheid, schaamte en schuld. Ik ben zwanger, en depressief.

In een wereld waarin zwangerschap wordt samengevat als dankbaarheid, geluk en een roze wolk, word ik geconfronteerd met wie ik ben en wat ik voel. In Schaduwverdriet neem ik je mee naar de diepste dalen van de prenatale depressie, maar ook naar het licht aan het einde van de tunnel.